شادی روح سرداران شهید

ابوالحسن وابوالقاسم وبسیجی شهیدهادی محمدزاده

         صلوات

جاده مانده است و من و اين سر باقي مانده
رمقي نيست در اين پيکر باقي مانده
نخل‌ها بي‌سر و شط از گل و باران خالي
هيچ‌کس نيست در اين سنگر باقي مانده
تويي آن آتش سوزنده‌ي خاموش شده
منم اين سردي خاکستر باقي مانده

گرچه دست و دل و چشمم همه آوار شده
باز شرمنده‌ام از اين سر باقي مانده
روز و شب، گرم عزاداري شب بوهاييم
من و اين باغچه‌ي پرپر باقي مانده
پيشکش باد، به يکرنگي‌ات اي مردترين
آخرين بيت در اين دفتر باقي مانده
تا ابد، مردترين باش و علمدار بمان
با توام، اي يل نام آور باقي مانده

سعيد بيابانكي 

آيا ما عاشق تو نيستيم

يا شايد لايق تو نيستيم

دشت پر از ناز نجيب تو بود

باغ پر از سرخي سيب تو بود

گرچه زتو دور شده منزلم

بويِ تو مي‌آيد از آهِ دلم

بي تو شبي رو به فراموشي‌ام

قصه‌ي ناخوانده‌ي خاموشي‌ام

اشک به خون دلم آميخته‌ست

بال کبوتر زغمت ريخته‌ست

باز مرا تا به هوايت ببر

تا به صف چلچله‌هايت ببر

دل، دلِ من در ره عشقت بکوش

باز همان رخت بسيجي بپوش

اهل همين ده که شدي ساده باش

تيغ علي (ع) « استن حنانه » باش

بر شب تزوير ابوذرترين

سبز بمان کوه سرافراز دين

نام تو با عشق پرآوازه باد

« بوي خوش روشني‌ات » تازه باد.

  جليل آهنگرنژاد 

سراپا وسعت دريا گرفتند

به بام آسمان مأوا گرفتند

به دوش ما چه ماند اي دل، که وقتي

 خدا را شاهدي تنها گرفتند

غريبانه ره دريا گرفتند؟

باز آغشته است با خون و جنون
پيرهنها، جامه‌ها، دستارها
همعنان طاقت ما کي شود
فتنه‌ها، تزويرها، تکرارها
طفل مظلوميت ما خفته است
در پناه دامن ديوارها
سوخت، اما طعمه‌ي طوفان نشد
جنگل روييده‌ي ايثارها

  عبدالجبار كاكائي

مريض تخت سيزده
امروز دوباره تب کرد
بيچاره سرفه مي‌کرد
با گريه روز و شب ‌کرد

لُپاش گل انداخته بود
به زور نفس مي‌کشيد
انگار مرگ و بازم
جلوي چشماش مي‌ديد

قرص و سرنگ و کپسول
غذاي هر روزش بود
هواي سرد اتاق
از آه و از سوزش بود

سرفه کن و پس بده
تموم غصه‌هاتو
به من بگو بسيجي
تموم قصه‌هاتو

توي اتاق روي تخت
روزا کارش دعا بود
ذکر لباي خستش
فقط خدا خدا بود

يه روز مي‌رفت آي سي يو
يه روز مي‌رفت آزمايش
ديگه حتي تو هفته
يه روز نداشت آسايش

مي‌گفت نيار هي اينجا
سوزن و سوپ و آمپول
بسه ديگه خواهشاً
سرم، سرنگ و کپسول

بسته ديگه پرستار
من که يه روز مي‌ميرم
يه روز توي اين اتاق
مرگ و بغل مي‌گيرم

به من مي‌گفت دعا کن
تا خوب بشم يا شهيد
آخرشم بي‌خبر
از تو اتاق پر کشيد

رفت و تازه فهميدم
کي بود، چي شد، کجا رفت
چه قدر براش سخت گذشت
يه شب پيش خدا رفت

غروب جمعه بود که
رفتم بهشت‌زهرا (س)
از يه نفر پرسيدم
گفتم: سلام هي آقا

اسم و نشون و دادم
به پيرمرد خسته
گفتش کنار اون بید
که شاخه‌هاش شکسته

پاهام جلوتر از من
مي‌رفت به سمت يک قبر
انگار که پر مي‌زد
اصلاً نداشت کمي صبر

نوشته بود روي قبر
علي کيميايي
دو، ده، شصت و هشت
شهيد شيميايي

شبِ سنگر، شبِ اشک و دعا بود

چراغ سينه‌ها، نور خدا بود

فقط رنگ شهادت جلوه‌گر بود

و طوفاني زآتش بي‌اثر بود

نداي « يا علي » تا مي‌سرودند

دل هر ذره‌اي را مي‌ربودند

صفاي آينه در چشم‌هاشان

و تنها عشق مولا رهنماشان

عزيز بي‌سر و بي‌تن کجايي !

بهار آشناي من کجايي؟

 وصيت نامه ي شهيد سپهبد صياد شيرازي

بسم الله الرحمن الرحيم

الحمد لله رب العالمين و صلي الله علي محمد و آله الطاهرين و سلم.

انالله و انا اليه راجعون

هذا ما وعدنا الله و رسوله و صدق الله و رسوله. اللهم زدنا ايماناً و ارحمنا. اشهد ان لااله الا الله وحده لا شريك له و أن محمّداً عبده و رسوله ارسله بالهدي و دين الحق و ان الصديقة الطاهرة فاطمة الزهرا، سيدة نساء العالمين و أن علياً أميرالمؤمنين  و الحسن و الحسين و علي بن الحسين و محمّد بن علي و جعفر بن محمّد و موسي بن جعفر و علي بن موسي و محمّد بن علي و علي بن محمّد و الحسن بن علي و الحجة القائم المنتظر صلواة الله و سلامه عليهم ائمتي و سادتي و موالي بهم اتولي و من اعدائهم اتبرء و أن الموت و النشور حق و الساعة آتية لا ريب فيها و أن الجنة و النار حق.

اللهم أدخلنا جنتك برحمتك و جنّبنا و احفظنا من عذابك بلطفك و احسانك يا لطيفاً بعباده يا أرحم الراحمين.

خداوندا!

اين تو هستي كه قلبم را مالامال از عشق به راهت، اسلامت، نظامت و ولايت قرار دادي؛

خدايا!

تو خود مي داني كه همواره آماده بوده ام آن چه را كه تو خود به من دادي در راه عشقي كه به راهت دارم نثار كنم. اگر جز اين نبودم آن هم خواست تو بود.

پروردگارا !

رفتن در دست توست، من نمي دانم چه موقع خواهم رفت ولي مي دانم كه از تو بايد بخواهم مرا در ركاب امام زمانم قرار دهي و آن قدر با دشمنان قسم خورده دينت بجنگم تا به فيض شهادت برسم.

خداوندا !

ولي امرت حضرت آيت الله خامنه اي را تا ظهور حضرت مهدي(عج)، زنده، پاينده و موفق بدار. آمين يا رب العالمين و من الله التوفيق

علي صياد شيرازي، 19 دي ماه 1371 - 15 رجب 1413

 جانباز ۷۰٪(قهرمان روحي)- سمت چپ شهيد هادي محمدزاده

بر مزار شهيد ابوالقاسم محمدزاده

باورم نيست كه چشمى نگرانم مانده است

يادگارى است كه از همسفرانم مانده است

ترس از ترس

قبل از عملیات والفجر هشت بود. شبی نگهبان دسته دوم بودم. بی خوابي زده بود سرم، قدم زنان رفتم سراغ نگهبانها، پست شان تمام شده بود،تعویض شدند، دو نفر بعد را بیدار کردند. یکی از آنها خیلی ادعای نترسی می کرد، جلو چادر ایستاده بود تا نفر دوم آماده شود و بیرون بیاید. با خود گفتم اورا بترسانم. از پشت به او نزدیک شدم و به عربی برسرش فریاد زدم. قف!بیچاره خودش را انداخت داخل چادر، تند تند می گفت: عراقی عراقی، بیرون!دیدم هوا پس است. حالا خودم بیشتر از او ترسیده بودم، ایستادن را دیگرجایز ندانستم، شجاعت هم حدی دارد! پا گذاشتم به فرار و آمدم داخل چادر وپتو را کشیدم سرم. جرأت نداشتم بلند نفس بکشم، مثل اینکه راستیراستی من عراقی بودم!

از کتاب فرهنگ جبهه جلد سوم (شوخ طبعی ها) نوشته سید مهدی فهیمی
 

من شـهـیـدان را کجا پیدا کنم ؟

‎ ‎من کجا این عقده ها را وا کنم ؟‎

بـغـض را نـشکن اگر اهـل دلـی

‎ ‎آه تا کی از شـهـیـدان غافلی ؟‎!

شوق رفـتـن را دل مـن سر نبرد

حـیـف‎ ‎مـا را تـرکـشـی آخـر نبرد‎

دوستان رفـتند و تـنـها مانـده ام‎ ‎‏

 
‎ ‎آه مــن از کــاروان جــامــانـده ام